Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.
Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem.